Elke zaterdagochtend sta ik op een grasveld om de door mij gedroomde kick te voelen van het ombrengen van een kleiduif. Ik hoop er ooit een vol in zijn borst te treffen, zodat hij van ellende in gruzelementen uiteen spat. Je mag het gerust weten; van alle duiven haat ik kleiduiven het meest. Ze hebben niets, maar dan ook niets aan deze wereld toe te voegen. Want wat is een kleiduif precies? Een schotelvormig geperst composiet van zand en milieuvriendelijke bindmiddelen of volledig van geperste klei. Daar heb je het al. Naast mij staat de getalenteerde Bernadette met haar Browning 425. Ik ben zinderend jaloers op Bernadette met haar Browning 425. Zxedj ziet eruit of ze volkomen in evenwicht is met het kleurloze bestaan, want zxedj weet hoe het voelt om elke zes minuten een kleiduif te vernietigen. Ze zegt tegen me dat ik maar eens moet oefenen op xe8chte duiven. Omdat er geen reden is om de ernst van deze uitspraak in twijfel te trekken, zeg ik: x91Echt?x92 Ze lacht me uit. In mijn ooghoek zie ik haar Browning 425, dus lach ik met haar mee. Plotseling staat ze achter me, pakt mijn armen, duwt mijn hoofd naar het vizier en staccatoot: x91Kij-ken. Het is een kwes-tie van kij-ken.x92 Ik kijk en haal de trekker over. Het regent zand en milieuvriendelijke bindmiddelen.

Wietske Loebis