Ze is vannacht besteld in het hotel
Met rokje, lippenstift en hoge hakken
Ze zit onrustig naar een peuk te snakken
Een extra likje oogschaduw nog snel
In deze luxe lobby van de hel

Op het moment dat ze ineens beseft
Dat ze nu nog zonder opzien kan vertrekken
Komt hxedj eraan, met bril en rode vlekken
Hij speelt verbazing wanneer hij haar treft
Hoest: x91Filesx92, waarbij hij zx92n schouders heft

Ze loopt hem achterna, zijn pas versnelt
De lift in, naar de zevende etage
Steriele lakens, kille entourage
Het gaat precies zoals ze had voorspeld
Hij ruikt naar trouwbeloftes, macht en geld

Ze is de gretige blondine
Tot hij zijn top bereikt
En zij hem met te veel routine
Niet in zijn ogen kijkt

Exact een half uur, zoals verwacht
Hij drukt haar stevig een biljet in handen
Ze voelt een dankwoord in haar oren branden
Dan vlucht ze in de stille winternacht
Het maanlicht schemert rimpels in de gracht

Wietske Loebis

Hij klampt zich lijkbleek vast aan zijn A4x92tje
En slikt zijn allerlaatste speeksel weg
Gaat steeds wat verder van de microfoon staan
Vangt aan met: x91Nondeju, het is wat, zegx92
Stand-up comedian Bert

Stoel 9 giechelt vals om zijn verschijning
En mompelt iets in een naburig oor
En Bert maar braken over wat er misgaat
Zijn miezerige leven gxe1xe1t maar door
Stand-up comedian Bert

Inmiddels is stoel 3 gaan knikkebollen
De technicus sist woedend: x91Ja, hxe1llo!x92
Stoel 17 verzoekt hem op te zouten
Maar ja, ook Freek en Youp begonnen zo
Stand-up comedian Bert

Als hij is weggehoond na een kwartiertje
Denkt hij, zijn hoofd afschminkend, tot zijn spijt
Voortaan toch maar die grap weer van die hoeren

Die werkt namelijk altijd

Wietske Loebis

Daar lag ik x96 met mijn fiets onder de trein
Verspreid over het spoor in duizend stukken
De laatste tijd wou toch al niks meer lukken
Ik hoopte dat het tijdelijk zou zijn

Het was zox92n kalme zondag
Zox92n mooie dag in maart
Mijn borsten in de berm en
Mijn vingers in de vaart

De ooggetuigen voegden woord bij daad
Als aasgieren kwamen ze aangevlogen
Er werd gevloekt, geduwd met ellebogen
Gevochten om orgaan en ledemaat

Een dronkaard greep mijn lever
Mijn blaas ook maar meteen
Een dove wou mijn oren
Een monteur mijn sleutelbeen

En bij het avondrood dreven in bloed
De resten van mijn navel en drie tenen
Maar verder was ik nagenoeg verdwenen
Een donorcodicil doet meer dan goed

Wietske Loebis

Elke zaterdagochtend sta ik op een grasveld om de door mij gedroomde kick te voelen van het ombrengen van een kleiduif. Ik hoop er ooit een vol in zijn borst te treffen, zodat hij van ellende in gruzelementen uiteen spat. Je mag het gerust weten; van alle duiven haat ik kleiduiven het meest. Ze hebben niets, maar dan ook niets aan deze wereld toe te voegen. Want wat is een kleiduif precies? Een schotelvormig geperst composiet van zand en milieuvriendelijke bindmiddelen of volledig van geperste klei. Daar heb je het al. Naast mij staat de getalenteerde Bernadette met haar Browning 425. Ik ben zinderend jaloers op Bernadette met haar Browning 425. Zxedj ziet eruit of ze volkomen in evenwicht is met het kleurloze bestaan, want zxedj weet hoe het voelt om elke zes minuten een kleiduif te vernietigen. Ze zegt tegen me dat ik maar eens moet oefenen op xe8chte duiven. Omdat er geen reden is om de ernst van deze uitspraak in twijfel te trekken, zeg ik: x91Echt?x92 Ze lacht me uit. In mijn ooghoek zie ik haar Browning 425, dus lach ik met haar mee. Plotseling staat ze achter me, pakt mijn armen, duwt mijn hoofd naar het vizier en staccatoot: x91Kij-ken. Het is een kwes-tie van kij-ken.x92 Ik kijk en haal de trekker over. Het regent zand en milieuvriendelijke bindmiddelen.

Wietske Loebis

Als professioneel kleinkunstamateur sta ik regelmatig voor vuurpelotons.
Ik hoor dan hoe er bier besteld wordt tijdens mijn breekbare lied Exe9n Nacht IJs. Ik zing:

We wilden naar Florence

waar ik een nacht voor ben opgebleven met een fles goedkope wijn. Het betekende urenlang staren naar mijn screensaver en intens denken aan
Herman van Veen. Alle reden om met diepgewortelde bewondering naar mijn meesterstuk te luisteren. Soms begrijpt het publiek totaal niet wat er aan zox92n lied vooraf gaat en stoot dan de verwoestende lettergreep x91bierx92 uit. Ik doe dan net of ik niks gehoord heb, dat is het professionele aan mij. Nu de kwestie: Waarom zeg ik telkens x91jax92 bij de vraag of ik een halfuurtje wil komen opdraven? Dat heeft met ijdelheid van doen. Iemand neemt de moeite om mij te bellen, zegt daarbij dat hij me daar-en-daar heeft zien spelen en vraagt of… Ik heb al x91jax92 geantwoord voor hij een vraag kan stellen. En daar zit ik dan weer, met mijn bundeltje teksten en mijn overdreven nervositeit achter de toetsen. Het publiek amuseert zich met alcohol, nicotine en holle frasen. De technicus draait mijn microfoon wat verder dicht, zodat ik de aanwezigen niet stoor in hun conversatie. Na een klein halfuur is het voorbij. Om mezelf een plezier te doen, roep ik: x91Hoogeveen, bedankt voor jullie aandacht!x92 en vraag wie er een handtekening wil.

Wietske Loebis

Af en toe doe ik alsof ik journalist ben. Ik bel dan met een schrijver of acteur en hoor het mezelf zeggen: x91Ik ben journalist.x92 Zij schijnen dat normaal te vinden, ik schrik me nog steeds een ongeluk. Voor ik het weet, zit ik vermomd als journalist tegenover de schrijver of acteur. Mijn eerste opmerking luidt altijd: x91Ik vind uw werk heel bijzonder.x92 Daar smelten ze van. Omdat ik ter voorbereiding van het gesprek tal van biografiexebn en recensies bij elkaar google, kan ik pijlsnel de diepte in. x91Bent u in staat tot zelfreflectie?x92 x91U bent zes keer gescheiden. Houdt u van uzelf?x92 En: x91Wat vond u van die recensie waarin u met de grond gelijk werd gemaakt?x92 Schaamteloos. Maar de gexefnterviewde vindt het normaal. Sterker nog, ik krijg ter aanmoediging kopjes koffie ingeschonken. Terwijl de schrijver of acteur uitweidt over zijn incestueuze jeugd, heb ik vaak mooi even de tijd om de huiskamer te bekijken. Met een beetje geluk slingeren er bankafschriften rond of echtscheidingspapieren. Op de achtergrond hoor ik iets in de trant van x91oomx92 x91kamertjex92 en x91zwijgenx92. Met instemmend gemompel doe ik net of ik luister. Soms rolt er een traan over de wang van de schrijver of de acteur. Dan begin ik snel over de tijd, klik mijn opname-apparaatje uit en hol naar buiten.

Wietske Loebis